¦wiêty Wincenty Pallotti, kap³an rzymski, jest za³o¿ycielem rodziny pallotyñskiej, któr± stanowi±: Ksiê¿a i Bracia Pallotyni (Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego), Siostry Pallotynki (Zgromadzenie Sióstr Apostolstwa Katolickiego oraz Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego) oraz wierni ¶wieccy (tworz±cy wraz z Ksiê¿mi, Braæmi i Siostrami wspólnotê Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego).

¯ycie Wincentego Pallottiego, zwi±zane z miastem Rzym, przypad³o na burzliwy czas przemian w Europie XIX wieku; urodzi³ siê bowiem w roku 1795, niespe³na kilka lat po wybuchu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, a zmar³ w 1850 w „przeddzieñ” Zjednoczenia i powstania pañstwa w³oskiego, a jednocze¶nie schy³ku Pañstwa Ko¶cielnego. Dla wiêkszo¶ci krajów europejskich by³ to czas radykalnych przemian spo³eczno–politycznych.

Wincenty Pallotti to ¶wiêty, który hagiografom wymyka siê ze schematu powszechnych stereotypów zachowania, bo ³±czy w sobie wiele przekraczaj±cych siê wzajemnie cech, które sk³adaj± siê na niezwykle bogat± osobowo¶æ.

Ca³a jego ¿ycie zwi±zane jest z jednym miejscem: miastem Rzym, a jednocze¶nie w swym my¶leniu i dzia³aniu wybiega poza Jego granice, obejmuj±c ca³y Ko¶ció³ w jego charakterze uniwersalnym, chc±c obj±æ swym apostolstwem ca³y ówczesny ¶wiat.

Dla jednych niezmordowany aposto³ Rzymu, przemierzaj±cy ¿wawym krokiem, po wielokroæ jednego dnia, uliczki Wiecznego Miasta, dla innych mistyk nazywany, przez wspó³czesnych sobie – ¦wiêtym – zatopiony w nieustannej kontemplacji Boga.

Nie by³ proboszczem ¿adnej parafii, a za ¿ycia uwa¿any za jednego z najbardziej znanych w ówczesnym Rzymie kap³anów, do którego ka¿dego dnia ustawia³y siê kolejki penitentów.

Potrafi±cy po³±czyæ pos³ugê spowiednika papie¿y z pochyleniem siê nad najbardziej zapomnianymi i potrzebuj±cymi mieszkañcami Rzymu: chorymi, biedakami, opuszczonymi dzieæmi, osobami z marginesu, wiê¼niami.

Z jednej strony uczony, doktor filozofii i teologii, przez 10 lat wyk³adaj±cy na Uniwersytecie Sapienza w Rzymie, kierownik duchowy seminarzystów, pos³uguj±cy w wiêkszo¶ci klasztorów ¿eñskich ówczesnego Rzymu, promotor szkó³ wieczorowych, twórca tzw. czwartkowych konferencji formacyjnych dla kap³anów, z drugiej za¶ strony niezmordowany rekolekcjonista ludowy, porywaj±cy swymi kazaniami mieszkañców Rzymu.

Kap³an zakorzeniony w tradycji Ko¶cio³a, obroñca wiary katolickiej, a jednocze¶nie twórca jedynej w swoim rodzaju, nowatorskiej formy obchodów Oktawy Uroczysto¶ci Objawienia Pañskiego (Epifanii, 6 stycznia), w której jednoczy³ ró¿norodno¶æ rytów i kultur dla promowania jedno¶ci chrze¶cijan.

Z jednej strony, cz³owiek „swojego czasu”, aktywnie uczestnicz±cy w ¿yciu dziewiêtnastowiecznego Rzymu i Ko¶cio³a, z drugiej za¶ promotor nowatorskiej wówczas idei wspó³pracy oraz jednoczenia wysi³ków wszystkich: biskupów, duchownych, zakonników, zakonnic i ¶wieckich dla wspólnego celu: o¿ywiania wiary i rozpalania mi³o¶ci chrze¶cijañskiej; przez to nazwany przez papie¿a Piusa XI prekursorem Akcji Katolickiej, a przez papie¿a Paw³a VI zwiastunem przysz³o¶ci, który o sto lat wyprzedzi³ my¶l Ko¶cio³a nt. wspó³pracy ¶wieckich i duchownych dla ewangelizacji.

• Chronologia biograficzna