Instytut Pallottiego - SYMPOZJUM, 27-28 LISTOPADA 2010

Kontakt O Instytucie Galeria Publikacje O Pallottim Charyzmat - Dzieło Start

Start

Wydarzenia

SYMPOZJUM, 27-28 LISTOPADA 2010

Z myśli wybranych św. Wincentego Pallottiego

[Maryja mówi:] Szukaj prawdziwego szczęścia w Stwórcy, nie zaś w stworzeniach (Miesiąc maj dla świeckich, Dzień XII).

[Maria dice:] Consola, o figlio, Me tua Madre, Gesù tuo fratello col procurarti la vera felicità in Dio Creatore, e non nelle creature (OOCC XIII, 618).

Menu główne

SYMPOZJUM, 27-28 LISTOPADA 2010

O WSPÓŁPRACY - SUPLEMENT

W dniach 27 i 28 listopada w siedzibie Instytutu Pallottiego, w Konstancinie-Jeziornie, odbyło się szóste sympozjum, poświęcone pallotyńskiej duchowości. Tym razem na temat: Współpraca – pallotyński dar i zadanie.
W spotkaniu uczestniczyło ponad 180 osób: siostry pallotynki (z postulatem i nowicjatem), księża i bracia pallotyni (z nowicjatem i alumnami WSD w Ołtarzewie i we Lwowie), świeccy członkowie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego oraz wszyscy zainteresowani tematem współpracy – nasi przyjaciele. Obecni byli wyżsi przełożeni pallotyńskich wspólnot: S. M. Bernadetta Turecka SAC – Przełożona Prowincjalna Polskiej Prowincji Sióstr Pallotynek, Ks. Józef Lasak SAC – Przełożony Prowincjalny Prowincji Chrystusa Króla oraz Ks. Lesław Gwarek SAC – Wiceprowincjał Prowincji Zwiastowania Pańskiego.

Wspólnie zastanawiano się nad tematem współpracy, będącym charakterystycznym rysem pallotyńskiego charyzmatu oraz szukano odpowiedzi na pytania: Czym była i jest współpraca w życiu i Dziele św. Wincentego Pallottiego?; Czy istnieje pallotyński model współpracy?; Jak współpracować w praktyce życia codziennego?

Podczas dwudniowego spotkania, uczestnicy mogli wysłuchać trzech konferencji, obejrzeć film O współpracy (zrealizowany specjalnie na rzecz sympozjum), rozmawiać podczas forum o swoich doświadczeniach współpracy oraz modlić się…, by odkrywać współpracę – dar i zadanie – w codzienności.

WSPÓŁPRACA W RZECZYWISTOŚCI KOŚCIOŁA
Ks. dr Sławomir Pawłowski SAC, wykładowca w Instytucie Ekumenicznym KUL, przedstawił współpracę w aspekcie eklezjologicznym. Podjął temat: Kościół domem i szkołą komunii. Zarysowując szeroką panoramę nurtów i tematów eklezjologicznych, ukazał wielość teologicznych koncepcji Kościoła. Ta historyczna „wędrówka przez wieki”, przedstawiona w sposób spójny i syntetyczny, stała się trafnym wprowadzeniem do ukazania eklezjologii communio. Kościół rozumiany jako „komunia” (koinonia, communio) zaczął istnieć w kościelnej świadomości dzięki dokumentom Soboru Watykańskiego II i II Nadzwyczajnego Synodu Biskupów (1985).

Warto dodać, że taka wizja Kościoła była bliska św. Wincentemu Pallottiemu. Choć nie istniał jeszcze termin eklezjologia communio, a sam Kościół był raczej zamkniętą „twierdzą”, to Pallotti – żył komunią i w komunii (żył współpracą i we współpracy), tworząc chociażby Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.

Dom i szkoła – przywołane w tytule referatu, pochodzą z listu apostolskiego Jana Pawła II, Novo millennio ineunte (nr 43). Ks. S. Pawłowski podkreślił, że w domu się mieszka, a w szkole – dostaje stopnie. Ale zarówno w domu i w szkole zdobywa się umiejętności, wiedzę, życiowe doświadczenie. Dlatego są to tak ważne metafory Kościoła. Dla papieża to „miejsca stałe” odkrywania i poznawania komunii, gdzie można jej doświadczać i uczyć się jej praktykowania. W liście Ojciec Święty pisze:

„Czynić Kościół domem i szkołą komunii: oto wielkie wyzwanie, jakie czeka nas w rozpoczynającym się tysiącleciu, jeśli chcemy pozostać wierni Bożemu zamysłowi, a jednocześnie odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania świata. Co to oznacza w praktyce? Także tutaj można by bezpośrednio przejść na płaszczyznę działania, ale błędem byłoby ulec tej pokusie. Zanim przystąpimy do programowania konkretnych przedsięwzięć, należy krzewić duchowość komunii, podkreślając jej znaczenie jako zasady wychowawczej wszędzie tam, gdzie kształtuje się człowiek i chrześcijanin, gdzie formują się szafarze ołtarza, duszpasterze i osoby konsekrowane, gdzie powstają rodziny i wspólnoty”.

WSPÓŁPRACA W RZECZYWISTOŚCI PALLOTYŃSKIEJ
Ks. dr Stanisław Stawicki SAC z Rzymu, wystąpił – jak sam określił – z pogadanką na temat: Współpraca w szkole Pallottiego. Rozpoczął od zarysowania trynitologii współpracy i eklezjologii trynitarnej, tak bardzo obecnych w pismach Założyciela. Dla Pallottiego bowiem Trójca Święta jest najdoskonalszym wzorem wszelkiej współpracy. Człowiek, który współpracuje z Bogiem nad zbawieniem dusz, pogłębia swoją więź z Nim i z braćmi. Naśladując Boga w Trójcy Jedynego uczy się także tworzyć relacje.
Drugim modelem „świętej współpracy” wymienianym przez Pallottiego jest Święta Rodzina z Nazaretu, nazywana często „Świętą Triadą”. Pallotti proponuje ją jako model współpracy w rodzinach i wspólnotach.

Warte podkreślenia wydaje się przedstawienie współpracy w kategoriach muzycznych. Prelegent posłużył się metaforą: gry na dwie ręce. Jedna ręka należy do Boga i służy do grania melodii. Druga – należy do człowieka i służy do akompaniamentu. Dźwięk grany na dwie ręce jest bogatszy, pełniejszy. Tak samo jest we współpracy. W swoim wystąpieniu ks. S. Stawicki nadmienił również, że studiując Opere Complete, znalazł ponad 400 miejsc, w których Pallotti pisze o współpracy. Można zatem zrozumieć jak ważna dla naszego Założyciela (w życiu i Dziele) była współpraca. Ks. Stanisław uwydatnił także fakt, że św. Wincenty współpracował ze wszystkimi stanami ówczesnego Kościoła: z osobami konsekrowanymi, z klerem zakonnym i diecezjalnym, ze świeckimi.
Na koniec swojego wystąpienia pozostawił trzy rady, które mogą pomóc we współpracy: kontemplować, dziękować, pasjonować się.

WSPÓŁPRACA W RZECZYWISTOŚCI OSOBY
W niedzielne przedpołudnie pani Izabela Owczaruk, psycholog i członkini ZAK (Warszawa-Ursus), zaprezentowała temat: Współpraca w procesie rozwoju człowieka. W sposób bardzo jasny i przystępny przedstawiła współpracę jako właściwość, obecną w rozwoju człowieku – od samego początku; od urodzenia i jednostkowego doświadczenia tożsamości, poprzez nabywanie kompetencji społecznych i pierwsze wejście w grupę, aż do dojrzałego postrzegania wspólnego celu, tworzenia więzi i podjęcia współdziałania.

W swoim wystąpieniu, podkreślała, że współpraca jest „darem”, wpisanym w nasze człowieczeństwo, który odkrywamy i poznajemy przez całe życie… I jest jednocześnie „zadaniem”, dzięki któremu możemy „stawać się”, wzrastać, dojrzewać do pełni.
Opierając się na swoim doświadczeniu psychologa i mediatora, pani Izabela zwróciła uwagę, jak ważnym doświadczeniem – w rozwoju osobowości człowieka, w relacjach międzyludzkich, we współpracy – jest konflikt. Stanowi on okazję do głębszego poznania siebie (grupy) i swoich motywacji oraz jest szansą wzrostu. Przyjęty i dobrze przeżyty może pełnić funkcję wspomagającą: w rozwoju poczucia własnej wartości, w wytrwałym podejmowaniu

działań, w pogłębieniu więzi. Celnie podsumowała: „Konflikt zbliża”.

Jak podkreślali słuchacze, ta konferencja ukazała „ludzkie oblicze” współpracy. Jedna z uczestniczek powiedziała, że ujęcie współpracy, w aspekcie psychologicznym, pozwoliło „zlądować” w codzienność, w konkret, w życie… Prelegentka przedstawiła ciekawe przykłady, typowe dla ludzkich zachowań („z życia wzięte”), które są obecne w dobrym współdziałaniu (dojrzałość, więzi, konflikt) oraz takie, które je hamują, bądź niszczą zupełnie (niedojrzałość, interpretacja, bunt). Udało się to zapewne również dlatego, że pani Iza, z dużym poczuciem humoru, mówiła o sukcesach i porażkach we współpracy. Podkreślała, że należy do nich podchodzić ze znaczną dozą zrozumienia i akceptacji naszej ludzkiej kondycji, która jest przestrzenią właściwą współpracy, ale jest jednocześnie w procesie ciągłego rozwoju.

PROSIĆ O WSPÓŁPRACĘ - MODLITWA KOŚCIOŁA
O otwartość na przyjęcie „daru” współpracy i odwagę w podejmowaniu „zadania” współpracy, modlono się podczas Eucharystii i Liturgii Godzin.

W sobotę wieczorem, celebrując Nieszpory I Niedzieli Adwentu (przewodniczył ks. Mirosław Mejzner SAC), uczestnicy, w łączności z Ojcem Świętym Benedyktem XVI i całym Kościołem, modlili się w intencji każdego poczynającego się ludzkiego życia. Ważnym punktem tej wspólnej modlitwy było poruszające świadectwo Grażyny i Janusza ze Wspólnoty Paschy Tu i Teraz z Iłży, będące komentarzem do Słowa Bożego.

On i ona – małżeństwo z dwudziestoletnim stażem i szóstką dzieci – opowiadali o swoim doświadczeniu Boga, o miłości, o rodzinie… o życiu, które rodzi się i rozwija dzięki współpracy. Dzielili się swoim rodzinnym doświadczeniem współpracy, które, jak każde inne, jest trudem, wyrasta z krzyża, kosztuje niemało… a jednocześnie wyzwala, uzdrawia, rozwija, daje życie.

Niedzielny poranek rozpoczął się Jutrznią I Niedzieli Adwentu, której przewodniczył ks. Andrzej Mucha SAC.

WYŚPIEWAĆ WSPÓŁPRACĘ - CHÓR
Warto wspomnieć o chórze, który śpiewał podczas Eucharystii. Chór „połączonych sił”, zorganizowany specjalnie na tę okazję, w składzie iście „zjednoczeniowym”: schola muzyczna z Ołtarzewa, Dagmara i Martyna Melosik – wokalistki (prosto z „Fabryki gwiazd”), członkowie chóru parafialnego z Chojnic, pallotyńscy klerycy, siostry pallotynki (z postulatem i nowicjatem)… wszyscy ci, którzy chcieli współpracę wyśpiewać. Nad całością czuwał kl. Radosław Wileński SAC.
Pomysł na chór, zrodził się z pragnienia, by sympozjum nie było tylko zasłuchaniem się w konferencje, ale również – uczestnictwem, przeżyciem, doświadczeniem; że oto „tu i teraz” współpraca się dzieje… współbrzmi. A cóż lepiej oddaje „jedność w różnorodności”, jak soprany, alty, tenory i basy – zjednoczone w harmonii, samoistne i komplementarne?
Współpraca. Wielogłosowość. Zjednoczenie. Liturgia.

Być może, chór jest jednym z ciekawszych wizerunków współpracy. Bo, jak pisał wybitny teolog XX w. i miłośnik muzyki: „Wybór został dokonany z punktu widzenia jedności, która tymczasem spoczywa bezdźwięcznie w rozłożonej partyturze; jednak niebawem, gdy uderzy dyrygencka batuta, jedność przyciągnie wszystko ku sobie, porwie ze sobą wszystko i dopiero wtedy będzie można zobaczyć, w jakim celu każdy jest tu obecny. (…) wszyscy doświadczają, w jakim celu są zebrani. Na początku stoją i siedzą obok siebie, obcy i niewolni od sprzeczności. Nagle gdy zaczyna się gra, uświadamiają sobie, jak się scalają. Nie unisono, lecz, co jest o wiele piękniejsze, w symfonii”.

ZOBACZYĆ WSPÓŁPRACĘ - FILM
Film O współpracy, już w pierwotnym założeniu, tworzony był we współpracy „od początku”. Pomysł na jego realizację zrodził się ze wspólnej fascynacji twórców-amatorów – współpracą.
Powstał z marzenia i niewiedzy…
Z marzenia, by wspólnie przyjrzeć się owemu zjawisku – pod różnym kątem, z różnych perspektyw; by opowiedzieć o jego różnorodnych przejawach, charakterystycznych cechach, o jego specyfice. Z marzenia, by zmierzyć się z fenomenem współpracy, który zachwyca i pociąga, a jednocześnie budzi obawy i sprawia niemałe trudności. W końcu, by, zaprezentować nowe i niezależne spojrzenie na współpracę, by spróbować o niej opowiedzieć, by ją zobaczyć...
Z niewiedzy, bo nikt nie zdawał sobie sprawy, na czym polega robienie filmu; zdjęcia, wywiady, montaż, udźwiękowienie; jak ciężkie i żmudne to zadanie, ile potrzeba czasu i cierpliwości. Może wiedzieli o tym kl. Łukasz Gołaś SAC i kl. Kamil Wolan SAC, bo z dużą pokorą podjęli to wyzwanie, i ten film – po prostu – zrobili.
Praca nad filmem, stała się swoistym „laboratorium współpracy”. Gdzie przede wszystkim liczyła się dobra wola i chęć, by dać z siebie to, co najlepsze; gdzie pragnienie wspólnego tworzenia było ważniejsze niż zdolności i umiejętności. Bo, jak w swojej wypowiedzi podkreśliła Ewa Błaszczyk – współpraca rodzi się „z dawania” i współpraca „się dodaje”.

Film, to rozmowy z tymi, którzy na co dzień, działają – dzięki współpracy, we współpracy, i dla współpracy. Do udziału w filmie zostali zaproszeni ludzie bardzo różni, przedstawiciele Kościoła, świata kultury, mediów, nauki:
Ewa Błaszczyk - aktorka, założycielka fundacji "Akogo?"
Ewa Czaczkowska - publicystka "Rzeczpospolitej"
abp Henryk Hoser SAC - biskup diecezji warszawsko-praskiej
Pierre Klein - koordynator Międzynarodowego Ruchu "ATD Czwarty Świat" w Polsce
Katarzyna Kolenda-Zaleska - dziennikarka TVN
Dagmara i Martyna Melosik - wokalistki
abp Celestino Migliore – nuncjusz apostolski w Polsce
ks. Jacob Nampudakam SAC - przełożony generalny Księży i Braci Pallotynów
prof. Jan Siwicki - Centrum Onkologii - Instytut im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie
Daniel Synowiec - dyrygent Chóru Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
s. M. Bernadetta Turecka SAC - przełożona prowincjalna Polskiej Prowincji Sióstr Pallotynek
Krzysztof Ziemiec - dziennikarz "Wiadomości" TVP1

Opowiadali o swoich doświadczeniach współpracy; o korzyściach, jakie płyną ze wspólnego działania; o trudnościach jakie napotykają. Mówili także o swojej recepcie na dobrą współpracę. Ten krótki film nie jest próbą odpowiedzi na pytanie, czym jest współpraca. To zachęta do zatrzymania się na chwilę, do oderwania się od codziennego zgiełku, do odłożenia na chwilę utartych definicji i schematów, do przemyślenia kilku pytań, do wsłuchania się w głos ludzi, dla których współpraca jest pasją życia. Film O współpracy to zaproszenie, by postawić sobie pytanie - czym dla mnie jest współpraca?

DZIELIĆ SIĘ WSPÓŁPRACĄ - FORUM
Po obejrzeniu filmu, odbyło się forum nt. pallotyńskiej współpracy, które poprowadził ks. dr Marek Chmielniak SAC, wykładowca teologii dogmatycznej (WSD - Ołtarzew). Uczestnicy zostali zaproszeni do podzielenia się swoimi refleksjami, tym, co ich w filmie poruszyło, dotknęło, co najbardziej zapamiętali. Szukali także odpowiedzi na pytania: Jak budzić pasję współpracy i pielęgnować ją w codziennym życiu?; Jak realizować pallotyński model współpracy?; Jak we współpracy, służyć Kościołowi - komunii?

Swoim doświadczeniem współpracy dzielili się także: S. M. Zofia Surtel SAC (Gdańsk-Oliwa), p. Elżbieta Skowrońska (Hospicjum Gdańskie im. ks. E. Dutkiewicza SAC), ks. Maciej Ryś SAC (Częstochowa), ks. Krzysztof Marcyński SAC ( WSD Ołtarzew), p. Marek Kalka ZAK (Bielsko-Biała).
Uczestnicy forum mówili o wspólpracy jako poznaniu, słuchaniu, współodczuwaniu, relacji, dzieleniu się, konieczności "tu i teraz", odwadze różnorodności, rodzeniu nowej wartości, a także pokorze, słabości i jej świadomości.

DZIĘKOWAĆ ZA WSPÓŁPRACĘ - EUCHARYSTIA
W sobotę Mszy świętej przewodniczył ks. Józef Lasak SAC – Przełożony Prowincjalny Prowincji Chrystusa Króla, a homilię wygłosił ks. Lesław Gwarek SAC – Wiceprowincjał Prowincji Zwiastowania Pańskiego.
Niedzielnej Mszy św. koncelebrowanej, rozpoczynającej Adwent, przewodniczył bp Wojciech Polak, biskup pomocniczy Archidiecezji Gnieźnieńskiej. W homilii wskazywał na prawdziwe źródło współdziałania i współpracy, które pozwala, że jesteśmy wokół Chrystusa, zgromadzeni jako Kościół – komunia. Jest nim osobiste i wspólnotowe spotkanie z Chrystusem.

Nawiązując do najnowszej Adhortacji apostolskiej papieża Benedykta XVI Verbum Domini, bp Polak swoiście podsumował dwudniowe sympozjum, mówił: „Tym, co czyni z nas wspólnotę do wszelkiej współpracy i co pozwala, że jesteśmy jednego serca i jednej duszy, tworząc «jedność z wielu», to nie zbieranie się wokół choćby najwznioślejszego celu czy dobra, ale wokół Chrystusa, od którego i przez którego Bóg – daje nam życie. I daje nam życie i posyła nas, aby ten dar-komunia rozprzestrzeniał się coraz bardziej w świecie. Abyśmy poczuli się w ten sposób apostołami komunii czyli daru Bożego życia w tym świecie. To jest prawdziwy fundament wszelkiego współdziałania i wszelkiej współpracy. Dar, który staje się jednocześnie zadaniem”.

DOŚWIADCZYĆ WSPÓŁPRACY - "BARDZIEJ Z BLISKA"
Stało się już tradycją sympozjów Instytutu Pallottiego, że dopełnieniem – wspólnej modlitwy i pochylania się nad proponowanymi treściami – są spotkania w kuluarach. Kolacja przy kominku, przerwy na kawę – są stałym i ważkim punktem programu. Są okazją, by popatrzeć na siebie, poznać się, porozmawiać…, by być razem, bliżej.

W kontekście tematu, podjętego na sympozjum, te tzw. nieformalne spotkania miały wymiar szczególny. Wymiar konkretnego i zwyczajnego doświadczenia bycia razem. Współpraca objawia nam bowiem prawdę o nas samych; że jesteśmy sobie potrzebni, że chcemy być we wspólnocie, spotykać się, że potrzebujemy tworzyć więzi. „Kawa” to prosta sposobność do przyjęcia „daru” drugiej osoby i do podjęcia „zadania” wejścia w relacje. By być… „bardziej z bliska”– jak mawiał Pallotti.

ŻYĆ WSPÓŁPRACĄ - CODZIENNOŚĆ
Szóste sympozjum już za nami. Czy coś zostało? Czy poczuliśmy się obdarowani współpracą? Czy poczuliśmy się wezwani do podjęcia zadania współpracy?

Odpowiedź istnieje… w naszej konkretnej, indywidualnej codzienności. Tam mamy jej szukać i tam mamy ją znajdować. Mamy ŻYĆ. Tam gdzie jesteśmy i tacy jacy jesteśmy.

A nasza pallotyńska współpraca?
Może to po prostu nasza własna „niekończąca się historia”.
Przydarza się lub nie. Trwa lub przemija. Rozwija się lub umiera w zarodku.

Przydarzyła się księdzu, który, w dziewiętnastowiecznym Rzymie, miał więcej przyjaciół wśród świeckich, niż wśród kleru… Przydarzyła się… Przydarzyła się, prawie dwustu osobom w Konstancinie…

Ta historia przydarza się codziennie… tam gdzie ludzie chcą być razem, by zrobić coś dobrego.
I jest „niekończąca się”, jak „niekończąca się” jest historia Boga - Miłości Nieskończonej.

S. Monika Cecot SAC

Odsłuchaj materiały z sympozjum:

Sobota, 27 listopada

Kościół domem i szkołą komunii
ks. dr Sławomir Pawłowski SAC

Współpraca w szkole Pallottiego
ks. dr Stanisław Stawicki SAC

Homilia Mszy świętej
ks. Wiceprowincjał Lesław Gwarek SAC

I Nieszpory I Niedzieli Adwentu - rozważanie
Grażyna i Janusz Nowakowie

Niedziela, 28 listopada

Współpraca w procesie rozwoju człowieka
mgr Izabela Owczaruk ZAK

Forum nt. pallotyńskiej współpracy
ks. dr Marek Chmielniak SAC

Homilia Mszy świętej
bp Wojciech Polak

« poprzedni artykuł		następny artykuł »

Wstecz