Sympozjum rozpoczê³o siê o godz. 13.00 adoracj± Naj¶wiêtszego Sakramentu. Wprowadzenia do adoracji dokona³ ks. Rafa³ Ho³ubowski SAC. S³owami ¶wiêtego Wincentego Pallottiego zaprosi³ wszystkich do uwielbienia Boga oraz do modlitwy o b³ogos³awione owoce tego sympozjum. Po pó³godzinnej adoracji Naj¶wiêtszego Sakramentu wszyscy udali siê na inauguracyjny obiad. W trakcie obiadu z ust ks. Mariusza Ma³kiewicza SAC – Dyrektora Instytutu Pallottiego pad³y pierwsze s³owa oficjalnego powitania uczestników.
O godz. 14.30 rozpoczê³a siê popo³udniowa sesja plenarna. Wszystkich uczestników jeszcze raz powita³ i pozdrowi³ g³ówny organizator sympozjum - ks. Mariusz Ma³kiewicz SAC. Bezpo¶rednio po jego powitaniu g³os zabra³ ks. prof. Eugeniusz Weron SAC – senior polskich pallotynów, cz³owiek niezwykle g³êboko zaanga¿owany przez ca³e swoje ¿ycie w prace badawcze nad ¿yciem i my¶l± ¶w. Wincentego Pallottiego oraz w problematykê teologii apostolstwa. Wyrazi³ sw± rado¶æ z obecno¶ci tak wielu uczestników i pogratulowa³ organizatorowi pomys³u tego sympozjum. Stwierdzi³, ¿e jest to
kontynuacja wielu inicjatyw pallotyñskich podjêtych w czasie kanonizacji ¶w. Wincentego Pallottiego i Soboru Watykañskiego II. Przypomnia³ o za³o¿onym w 1964 roku O¶rodku Studiów Pallotyñskich w O³tarzewie, który w 1972 roku przekszta³ci³ siê w Instytut Apostolski, a w roku 1982 w Instytut Teologii Apostolstwa. ¯yczy³ wszystkim owocnych obrad i zapa³u do zg³êbiania duchowo¶ci Pallottiego oraz realizacji jego najwiêkszego ¿yciowego marzenia – dzie³a Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.
Po krótkim wyst±pieniu ks. Werona g³os zabra³ Dyrektor Instytutu ¶w. Wincentego Pallottiego w Rzymie – ks. dr Jan Kupka SAC. Wyg³osi³ referat pt. „
Droga duchowa ¶w. Wincentego Pallottiego”. Temat swój podzieli³ na dwie czê¶ci. W pierwszej mówi³ o uwarunkowaniach drogi duchowej ¶w. Wincentego Pallottiego. W kontek¶cie religijno¶ci Rzymu w tamtych czasach wskaza³ na wielk± rolê ¶rodowiska rodzinnego, spowiedników i kierowników duchowych Pallottiego, rolê Roku Jubileuszowego w 1825 r. oraz przyk³ad i wzór wielu ¶wiêtych (wspomnia³ tu m. in. Hipolita Gallantiniego, Alfonsa Liguoriego, Weronikê Giuliani).
W drugiej czê¶ci referatu ks. J. Kupka SAC ukaza³ syntetycznie g³ówne etapy rozwoju ¿ycia duchowego ¶w. Wincentego Pallottiego. Zaznaczy³, ¿e ju¿ w wieku 21 lat Pallotti z³o¿y³ o¶wiadczenie generalne, ¿e pragnie jak najszybciej d±¿yæ do ¶wiêto¶ci. Niezwyk³ym wydarzeniem w ¿yciu Pallottiego by³y te¿ mistyczne za¶lubiny z Naj¶wiêtsz± Maryj± Pann± w roku 1932. Kolejnymi wielkimi etapami w jego ¿yciu duchowym by³a inspiracja za³o¿enia dzie³a apostolstwa katolickiego w 1835 roku i prze¿ycia mistyczne w Camaldoli w 1839 roku. Trudne, ale niezwykle owocne duchowo by³y tak¿e dwa inne, kolejno nastêpuj±ce po sobie wydarzenia – ciê¿ka choroba w Osimo (1840) i pobyt w Kolegium Irlandzkim (1849). Ca³o¶æ ¿ycia ¦wiêtego by³a wype³niona modlitw±, ofiar± i niezwykle p³odn± dzia³alno¶ci± apostolsk±.
W trzeciej czê¶ci referatu ks. Jan Kupka SAC mówi³ o twórczej odpowiedzi na spu¶ciznê duchow± ¶w. Wincentego Pallottiego. Wskaza³ na trzy istotne czynniki: czujn± obserwacjê znaków czasu, osobist± dyscyplinê duchow± i pos³uszeñstwo kierownikowi duchowemu oraz na ¶cis³e powi±zanie duchowo¶ci z apostolstwem w jego ¿yciu.
Po referacie rozpoczê³a siê praca w grupach. Ks. J. Kupka zaproponowa³ trzy konkretne zagadnienia:
jakie wspó³czesne znaki czasu inspiruj± ciê najbardziej do dzia³ania tak jak Pallotti, jakie miejsce i rolê zajmuje w twoim ¿yciu kierownictwo duchowe oraz czy twoim zdaniem istnieje bezpo¶redni zwi±zek apostolstwa z duchowo¶ci± osobist±? Wyniki pracy w grupach zosta³y nastêpnie zreferowane na auli. Wspólnym mianownikiem dostrzeganym w wielu twórczych wypowiedziach by³a obecna w nich autentyczna têsknota za ¶wiêto¶ci± osobist± na wzór Pallottiego, która powinno siê wyra¿aæ umi³owaniem Boga ponad wszystko, uwa¿nym odczytywaniem znaków czasu oraz pragnieniem g³oszenia Chrystusa wszystkim ludziom.
Bezpo¶rednio po zakoñczonej sesji popo³udniowej udali¶my siê na Mszê ¶wiêt±, której przewodniczy³ i S³owo Bo¿e wyg³osi³ Prowincja³ Prowincji Zwiastowania Pañskiego ks. Kazimierz Czulak SAC. Mówi³ m. in. o drodze z Galilei do Jerozolimy, jak± ka¿dy uczeñ musi przej¶æ ze swym Zmartwychwsta³ym Panem, który jest Drog±, Prawd± i ¯yciem. Wspania³ym wzorem tego przej¶cia jest ¶w. Wincenty Pallotti. Liturgiê Mszy ¶w. pomog³a nam g³êbiej prze¿ywaæ
Wspólnota Paschy z I³¿y, która zadba³a o oprawê muzyczn±. Dynamika ich ¶piewu i ca³e serce w³o¿one w modlitwê uwielbienia wytworzy³y niezwyk³± duchow± atmosferê, która udzieli³a siê wszystkim. Da³o siê wtedy odczuæ co¶ z klimatu apostolskiego Wieczernika i pierwszej wspólnoty naszego Za³o¿yciela w Rzymie. Przez d³ug± chwilê nikt nie chcia³ wychodziæ ze ¶wi±tyni...
Po Mszy ¶wiêtej i po dziêkczynieniu wszyscy zostali zaproszeni na uroczyst± agapê przy kominku, gdzie rado¶æ, pokój i braterska mi³o¶æ sta³y siê niemal tak dotykalne, jak spo¿ywane przez nas potrawy. Ostatnim za¶ punktem pierwszego dnia by³ uroczysty koncert pie¶ni religijnych w wykonaniu solistów Akademii Muzycznej z Kijowa.
Sobota by³a drugim dniem sympozjum. Od godz. 7.30 do 8.00 by³ czas na osobist± medytacjê. Po ¶niadaniu i porannej kawie rozpoczê³a siê sesja plenarna, w czasie której wys³uchali¶my referatu s. dr hab. Teresy Paszkowskiej (KUL) pt. „
Charyzmat ¶w. Wincentego Pallottiego w s³u¿bie przesz³o¶ci i przysz³o¶ci”. Jak siê dowiedzieli¶my, samo s³owo „charyzmat” jest trudne do zdefiniowania. Jest to pewne wyposa¿enie cz³owieka w specjalne dary Bo¿e, dynamizm Bo¿ej obecno¶ci w cz³owieku. Charyzmatem w sensie ¶cis³ym jest sam Duch ¦wiêty (Jan Pawe³ II nie u¿y³ ani razu tego
s³owa w encyklice „Dominum et vivificantem”). Za³o¿yciele instytutów ¿ycia konsekrowanego otrzymuj± szczególne znamiê Ducha ¦wiêtego i staraj± siê je przekazaæ innym. Bez kontaktu z charyzmatem Za³o¿yciela zaczyna siê w danym instytucie swoiste „piractwo duchowe”. Po pewnym czasie ju¿ nie wiadomo, w jakim kierunku pod±¿aæ. Dlatego wci±¿ trzeba powracaæ do Za³o¿yciela i jego g³ównych inspiracji.
Cech± duchowo¶ci Pallottiego i jego dzie³a ZAK jest dynamizm i uniwersalizm.
Przejawia siê to wyra¼nie w swoistym „³amaniu” barier instytucjonalnych w Ko¶ciele. Wydaje siê - stwierdzi³a s. Profesor - ¿e szczególnym wyzwaniem dla spadkobierców duchowego dziedzictwa Pallottiego jest rozkrzewianie duchowo¶ci komunii i Wieczernika. W konkretnym wymiarze warto by³oby wci±¿ pog³êbiaæ duchowo¶æ wynikaj±c± z sakramentu bierzmowania, który jest sakramentem uzdalniaj±cym do apostolstwa. Pal±cym problemem jest wypracowanie specjalnego programu adresowanego do m³odzie¿y na etapie przygotowania do sakramentu bierzmowania. Dla wszystkich za¶, którzy pragn± bli¿ej poznaæ dzie³o ZAK warto by³oby opracowaæ leksykon hase³ zwi±zanych z celem i duchowo¶ci± tego Dzie³a.
Po referacie mia³a miejsce praca w grupach, której owoce zosta³y przedstawione na forum w podsumowaniu. Bezpo¶rednio z auli udali¶my siê do kaplicy na Mszê ¶w., której przewodniczy³ Prowincja³ Prowincji Chrystusa Króla ks. Józef Lasak SAC. On te¿ wyg³osi³ okoliczno¶ciow± homiliê, w której nawi±zywa³ m. in. do posiadanej przez Pallottiego umiejêtno¶ci dobrego rozeznawania znaków czasu i podejmowania nowych wyzwañ na nowe czasy. Przepiêkn± oprawê muzyczn± zapewni³a znów
Wspólnota Paschy z I³¿y. Po Mszy ¶w. udali¶my siê na obiad.
Po obiedzie mia³a jeszcze miejsce krótka prezentacja prac prowadzonych obecnie przez Instytut ¶w. Wincentego Pallottiego w Rzymie. Zapozna³ nas z nimi Dyrektor ISVP w Rzymie - ks. Jan Kupka SAC. Po prezentacji nast±pi³o podsumowanie sympozjum i podziêkowania dla wszystkich, dziêki którym mog³o siê ono odbyæ. S³owa te skierowali do wszystkich uczestników ks. Mariusz Ma³kiewicz SAC oraz ks. Prowincja³ Józef Lasak SAC.
W kuluarach wszyscy uczestnicy podkre¶lali wielki zapa³ apostolski, jaki wytworzy³ siê w ich sercach. Rado¶æ rzeczywi¶cie nape³nia³a obficie wszystkich. Przed nami teraz czas powrotu do naszej codzienno¶ci i weryfikacja tego¿ dynamizmu w naszym ¿yciu. Wszyscy prze¿yli¶my g³êbokie do¶wiadczenie pallotyñskiego Wieczernika. Oby¶my potrafili utrzymaæ w sobie ten zapa³ i zanie¶æ go innym.
